बुद्धिर्यस्य बलं तस्य

एकस्मिन् सरोवरे कश्चित् कच्छपः प्रतिवसति स्म। मूषिकः काकः मृगश्चैते त्रयः तस्य सखायः आसन्। एकदा स्थलमार्गेण अन्यं जलाशयं प्रति कच्छपः गच्छति स्म। तं कश्चिद् व्याधः बद्ध्वा स्कन्धे संस्थाप्य गृहं गन्तुम् उद्यतः। अथ मूषिकादयः बन्धुं विपद्ग्रस्तं दृष्ट्वा दुःखिताः। ते कच्छपं मोचयितुम् उपायं चिन्तितवन्तः।

उपायम् अनुसृत्य मृगः जलाशयस्य समीपे मृतवत् अपतत्। काकश्च तस्योपरि उपविश्य चञ्चा विलिखति स्म। अथ भ्रमणकारणात् तृषार्त्तः व्याधः सरोवरात् जलं पीत्वा अदूरे पतितं मृगम् अपश्यत्। अतः स जलाशयस्य समीपे कच्छपं निधाय मृगसमीपं गतः।

अस्मिन् अवसरे मूषिकः आगत्य कच्छपस्य बन्धनम् अच्छिनत्। ततः बन्धनमुक्तः कच्छपः जलाशयं प्रविष्टः। मृगकाकौ अपि आगच्छन्तं व्याधं दृष्ट्वा सत्वरं पलायितौ। अथ स व्याधः मृगलोभेन पूर्वगृहीतं कच्छपं न प्राप्तवान्। अतः व्याधः निराशः सन् गृहं प्रस्थितः।